MIJN VERHAAL
Ik had gewild dat iemand eerder tegen mij had gezegd: je hoeft dit niet allemaal alleen te doen
Ik ben dit werk niet gaan doen omdat ik zelf altijd precies wist hoe je goed voor jezelf zorgt, hoe je gezonde relaties aangaat of hoe je trouw blijft aan jezelf wanneer het leven veel van je vraagt. Eerder het tegenovergestelde.
Als alleenstaande moeder van drie kinderen droeg ik jarenlang veel verantwoordelijkheid.
Financieel, emotioneel, en in mijn werk als schoolleider. Ik deed wat voor mij vertrouwd was, ik ging door. Van buitenaf zag dat er krachtig uit, en dat wás ik ook. Maar ik begon steeds beter te begrijpen dat er een verschil is tussen sterk zijn en het gevoel hebben dat je altijd sterk móét zijn.
Als ik het niet doe, wie dan? Die gedachte hoorde lang bij mij. Dat patroon heeft me ontzettend veel gebracht: het hielp me moeilijke periodes doorstaan en mijn kinderen grootbrengen. Mijn kracht was niet het probleem. Het werd pas ingewikkeld toen ik merkte dat ik mezelf daarin steeds minder meenam. Mijn lichaam begon signalen te geven, en ergens wist ik dat ik mezelf een vraag moest stellen die ik lang had vermeden: wil ik mijn leven op deze manier blijven leven?
Ook in mijn relaties herkende ik hetzelfde patroon.
Er zijn relaties stukgelopen waarin ik mezelf onderweg kwijtraakte. Lange tijd vroeg ik me af waarom ik steeds in relaties terechtkwam waarin ik zoveel moest dragen, tot ik mezelf een moeilijkere vraag durfde te stellen: waarom neem ík die rol eigenlijk steeds op me?
Niet om er ineens alles mijn schuld van te maken, maar om te zien waar mijn eigen ruimte zat om iets te veranderen. Ik kon de ander niet veranderen, wel onderzoeken waarom ik zo makkelijk verantwoordelijkheid overnam en waarom geven me makkelijker afging dan ontvangen.
Daardoor ben ik anders naar patronen gaan kijken. We willen vaak zo snel mogelijk af van gedrag waar we last van hebben, minder zorgen, beter grenzen stellen. Maar dan doe je jezelf tekort. Want waarom ben je ooit zo gaan doen? Mijn neiging om te zorgen en sterk te zijn heeft me gebracht waar ik nu ben. Ik hoefde die eigenschappen niet weg te gooien, alleen te ontdekken wanneer ze me hielpen en wanneer ik ze inzette ten koste van mezelf. Je hoeft niet af te wijzen wie je bent om iets te veranderen.
Een van de belangrijkste dingen die ik moest leren: niet alles wat ik kán dragen, is ook van mij om te dragen.
Dat ik nee kan zeggen tegen een vraag zonder nee te zeggen tegen de persoon. Dat ik mijn grens mag aangeven zonder iemand in de steek te laten. Dat ik hulp mag vragen zonder daardoor minder sterk te worden. En dat ik mag ontvangen, in plaats van meteen iets terug te doen.
Vooral in de liefde veranderde dat veel. Verbonden zijn met een ander betekent niet dat ik mezelf moet aanpassen of leeggeven. Juist wanneer ik verbonden blijf met mezelf, kan ik vrijer aanwezig zijn bij de ander. Daar is voor mij de betekenis van Vier de liefde ontstaan: niet alleen wat je voor een ander voelt en doet, maar ook jezelf serieus nemen, je grenzen durven aangeven, en het leven zelf, ruimte maken om te genieten en nieuwsgierig te blijven.
Voor jezelf. Voor de ander. Voor het leven. Niet als drie losse dingen, maar omdat ze elkaar beïnvloeden: hoe beter ik verbonden ben met mezelf, hoe vrijer ik me kan verbinden met de ander.
Inmiddels heb ik een gezonde relatie waarin ik kan zijn wie ik ben, zonder voortdurend te hoeven bewijzen dat ik sterk ben.
Betekent dat dat mijn neiging om te zorgen verdwenen is? Nee, en dat hoeft ook niet. Het verschil is dat ik mezelf daarin niet meer verlies. Ik kan er voor een ander zijn én blijven voelen hoe het met mijzelf gaat.
En nee, ook ik ben nog steeds onderweg. Groei betekent voor mij niet dat een oud patroon nooit meer verschijnt, maar dat je het steeds eerder herkent en opnieuw kunt kiezen hoe je ermee omgaat. Daarom geloof ik niet in één eindpunt waarop je kunt zeggen: zo, nu ken ik mezelf.
Dat bepaalt ook hoe ik als coach werk. Ik zit niet tegenover je als iemand die het leven heeft uitgevogeld, ik loop zelf een ander stuk van dezelfde weg. Ik weet hoe het voelt om iets met je hoofd te begrijpen en het toch weer te doen. Daarom is er bij mij ruimte voor wat er is, zonder oordeel, maar niet zonder beweging. Warm en betrokken, maar ook duidelijk. Een Rotterdamse dame met beide benen op de grond.
Als ik terugkijk, had ik gewild dat iemand veel eerder tegen mij had gezegd: je hoeft dit niet allemaal alleen te doen, het kan ook anders. Niet dat ik minder sterk moest worden, wel dat ik mezelf mocht meenemen. Dat ik sterk mag zijn én mag leunen, mag zorgen én ontvangen, van een ander mag houden zonder mezelf kwijt te raken.
Dat is wat ik met mijn werk wil doorgeven: niet hoe je een perfecte partner wordt, maar hoe je jezelf beter leert begrijpen, zodat je vrijer kunt kiezen hoe jij wilt leven, liefhebben en verbinden. Met jezelf, met de ander en met het leven. Dat is voor mij Vier de liefde: niet één keer thuiskomen en nooit meer verdwalen, maar steeds beter weten hoe je de weg naar jezelf terugvindt.
