Waarom hebben we steeds dezelfde ruzie?
Jullie nemen je voor om het anders te doen. Maar toch belanden jullie steeds weer in dezelfde discussie. Hoe komt dat en wat zit er eigenlijk achter?
Het begint vaak met iets kleins.
Een opmerking over het huishouden. Een afspraak die niet is nagekomen. Of die ene toon waarop je partner iets zegt.
Voor je het weet zitten jullie weer midden in dezelfde discussie.
De een voelt zich niet gehoord. De ander voelt zich aangevallen. Misschien wordt er steeds harder gepraat, of trekt een van jullie zich juist terug.
Uiteindelijk wordt het stil. Jullie maken het weer goed of besluiten het te laten rusten.
Maar echt opgelost is het niet.
En een paar dagen later gebeurt precies hetzelfde.
Hoe kan het dat jullie steeds opnieuw in dezelfde ruzie belanden, terwijl jullie allebei willen dat het anders gaat?
Het gaat vaak niet om waar jullie ruzie over maken
Stel je voor.
Je partner komt later thuis dan afgesproken en heeft niets laten weten.
Je reageert geïrriteerd: "Je houdt ook nooit rekening met mij!"
Je partner voelt zich aangevallen en reageert: "Ik kan ook nooit iets goed doen bij jou!"
Voor je het weet ontstaat er een discussie over wie er gelijk heeft.
Maar misschien gaat het voor jou helemaal niet over dat te laat thuiskomen.
Misschien voel je je niet belangrijk. Niet gezien. Of alleen verantwoordelijk voor alles wat thuis moet gebeuren.
En misschien hoort je partner in jouw reactie vooral kritiek. Het gevoel tekort te schieten of het nooit goed genoeg te doen.
Jullie reageren dan niet alleen op wat er gebeurt, maar ook op wat het bij ieder van jullie raakt.
Onder boosheid zit vaak iets wat we moeilijker vinden om te laten zien.
Verdriet. Angst. Eenzaamheid. Of het verlangen om gezien en gewaardeerd te worden.
Waarom reageren we zo automatisch?
Veel van onze reacties hebben we al vroeg in ons leven ontwikkeld.
Misschien groeide je op in een gezin waarin conflicten werden vermeden. Je leerde je gevoelens voor jezelf te houden om de sfeer goed te houden.
Of misschien moest je juist hard je best doen om gehoord te worden.
Misschien heb je geleerd dat je sterk moet zijn, alles zelf moet oplossen of vooral rekening moet houden met anderen.
Deze patronen kunnen zo vanzelfsprekend worden dat je ze nauwelijks meer opmerkt.
Tot je in je relatie geraakt wordt.
Dan reageer je soms sneller en heftiger dan je eigenlijk wilt.
Vanuit systemisch perspectief kijken we naar deze aangeleerde patronen en de invloed van het gezin waarin je bent opgegroeid.
Niet om je ouders of je partner ergens de schuld van te geven.
Maar om te begrijpen waarom bepaalde situaties je zo raken.
Jullie raken verstrikt in elkaars reacties
Wat het lastig maakt, is dat jullie reacties elkaar vaak versterken.
De een voelt zich niet gehoord en gaat harder praten.
De ander voelt zich aangevallen en trekt zich terug.
Daardoor voelt de eerste zich nóg minder gehoord en gaat nog meer aandringen.
En zo zitten jullie vast.
Niet omdat jullie elkaar niet liefhebben, maar omdat jullie allebei reageren vanuit iets wat geraakt wordt.
Jullie vechten niet meer met elkaar over het probleem, maar raken verstrikt in een patroon tussen jullie.
Hoe doorbreek je zo'n patroon?
De eerste stap is niet om beter te leren discussiëren.
Het begint bij herkennen wat er gebeurt.
Probeer bij een volgende discussie eens stil te staan bij drie vragen:
Wat gebeurt er eigenlijk bij mij? Voel ik boosheid, verdriet, angst of teleurstelling?
Wat raakt mij zo in deze situatie? Waar ben ik bang voor of wat mis ik?
Wat zou ik mijn partner eigenlijk willen vertellen, als ik niet vanuit mijn eerste reactie zou spreken?
Misschien verandert "Jij houdt nooit rekening met mij" dan in:
"Ik merk dat ik me niet belangrijk voel als ik niets van je hoor. Ik zou het fijn vinden als je even laat weten dat je later bent."
Dat vraagt kwetsbaarheid.
Maar juist daar kan de verbinding weer ontstaan.
Jullie hoeven niet te leren om nooit meer ruzie te maken
Verschillen van mening horen bij een relatie.
Het gaat er niet om dat jullie het altijd eens zijn.
Het gaat erom dat jullie leren herkennen wat er tussen jullie gebeurt, zodat je niet steeds opnieuw in dezelfde strijd belandt.