Een eigen bedrijf beginnen: spannend? Ja. En ik doe het toch.

Er zijn van die ideeën die eerst heel voorzichtig in je hoofd ontstaan.

Je denkt er af en toe aan. Praat er eens over met iemand. Fantaseert over hoe het zou zijn en schuift het daarna weer een beetje naar de achtergrond, omdat er ondertussen ook gewoon gewerkt, geleefd en van alles geregeld moet worden.

Tot zo'n idee steeds vaker terugkomt.

Voor mij was dat Vier de liefde.

Het verlangen om mijn eigen bedrijf te beginnen en mensen te begeleiden in hun relatie met zichzelf en met elkaar, ontstond niet van de ene op de andere dag. Alles wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt, geleerd en onderzocht komt er eigenlijk in samen.

En nu het steeds echter wordt, merk ik iets anders.

Ik vind het spannend.

Niet een klein beetje spannend. Gewoon écht spannend.

Van weten wat je doet naar ineens heel veel niet weten

Ik heb jarenlang in het onderwijs gewerkt en was schoolleider. Daar wist ik wat mijn rol was, kende ik mijn vak en wist ik ongeveer wat er van mij verwacht werd.

Een eigen bedrijf beginnen is andere koek.

Ineens moet ik nadenken over een website, teksten, foto's, zichtbaarheid, aanbod, prijzen, administratie en allerlei dingen waarvan ik een paar jaar geleden nog niet eens wist dat ik er ooit over na zou moeten denken.

En dan komt natuurlijk die vraag waar waarschijnlijk iedere startende ondernemer vroeg of laat kennis mee maakt:

Zit hier eigenlijk wel iemand op te wachten?

Ik kan heel enthousiast zijn over wat ik wil neerzetten en vijf minuten later denken: Deb, waar ben je in hemelsnaam aan begonnen?

Blijkbaar kunnen die twee prima naast elkaar bestaan.

Ik kan heel sterk voelen dat ik dit wil én het tegelijkertijd doodeng vinden.

Misschien dacht ik vroeger dat vertrouwen betekende dat die twijfel er niet meer zou zijn. Inmiddels begin ik steeds meer te geloven dat vertrouwen iets anders is.

Dat je soms een stap zet terwijl je nog helemaal niet weet hoe het gaat lopen.

En daar is ze weer: de vrouw die alles zelf wil doen

Het grappige — of misschien vooral confronterende — is dat ik tijdens het opbouwen van mijn bedrijf natuurlijk gewoon mezelf meeneem.

Inclusief mijn oude patronen.

Ik ben goed in regelen. In verantwoordelijkheid nemen. In uitzoeken hoe iets werkt en vervolgens denken: laat maar, ik doe het zelf wel.

Die kant van mij heeft me ontzettend veel gebracht.

Als alleenstaande moeder van drie kinderen, met een fulltime baan als schoolleider en opleidingen daarnaast, heb ik jarenlang veel gedragen. Ik weet hoe het is om door te gaan, oplossingen te zoeken en ervoor te zorgen dat dingen gebeuren.

Maar juist de afgelopen jaren heb ik geleerd dat niet alles wat ik kan dragen ook werkelijk van mij is om te dragen.

En laat een eigen bedrijf nou een fantastische plek zijn om dat opnieuw te oefenen.

Want ook hier kan ik onmogelijk alles weten en alles zelf doen.

Ik heb mensen nodig.

Mensen die meer verstand hebben van dingen waar ik weinig vanaf weet. Mensen die met me meedenken, me een spiegel voorhouden of gewoon zeggen: Deb, volgens mij maak je het nu veel ingewikkelder dan nodig.

En ja, soms moet ik daar nog steeds even van slikken.

Want hulp vragen en ontvangen klinkt heel mooi wanneer je het tegen iemand anders zegt. Zelf doen is soms toch net even andere koek.

Wanneer is het eigenlijk goed genoeg?

Er zit nog iets anders in het starten van mijn bedrijf waar ik mezelf regelmatig op betrap.

Ik wil het graag goed doen.

De website moet kloppen. Mijn aanbod moet duidelijk zijn. Mijn verhaal moet precies vertellen wie ik ben en wat ik voor mensen kan betekenen. Alles wat ik de afgelopen jaren heb geleerd, moet op de een of andere manier een plek krijgen.

Maar wanneer is het dan af?

Wanneer is het goed genoeg om te zeggen:

Hier ben ik. Dit is wat ik doe.

Als ik wacht tot ik nergens meer over twijfel, kan ik waarschijnlijk heel lang wachten.

Want misschien hoort dat ook wel bij iets nieuws beginnen. Dat je niet eerst honderd procent zekerheid krijgt en daarna pas de stap zet.

Je zet de stap en ontdekt onderweg wat werkt.

Dat vind ik soms lastig.

Maar ook ontzettend leuk.

Waarom Vier de liefde?

De naam Vier de liefde kwam niet zomaar uit de lucht vallen.

Hoe langer ik met mensen werk en hoe meer ik ook naar mijn eigen leven kijk, hoe sterker ik geloof dat jezelf leren kennen de basis is van iedere goede relatie.

Met jezelf. Met de ander. En uiteindelijk ook met het leven.

We leren zoveel.

We leren werken, presteren, verantwoordelijkheid nemen en voor anderen zorgen. Maar bijna niemand leert ons hoe je een goede relatie onderhoudt. Hoe je vertelt wat je nodig hebt zonder de ander aan te vallen. Hoe je een grens aangeeft zonder je schuldig te voelen. Hoe je blijft luisteren wanneer iets je raakt. Of hoe je voor een ander zorgt zonder jezelf daarin kwijt te raken.

Ik had zelf jaren geleden graag iemand naast me gehad die tegen me had gezegd:

Deb, je hoeft dit niet allemaal alleen te doen. Het kan ook anders.

Misschien is dat uiteindelijk wel één van de belangrijkste redenen waarom ik dit bedrijf wil beginnen.

Niet omdat ik inmiddels alle antwoorden heb.

Die heb ik niet.

Ik leer zelf nog steeds.

Maar ik heb door mijn opleidingen, mijn werk en vooral ook mijn eigen leven inmiddels wel veel geleerd over patronen, relaties, verantwoordelijkheid, grenzen, liefde en verbinding. En ik weet hoe waardevol het kan zijn wanneer iemand een tijdje naast je loopt en helpt om zichtbaar te maken wat je zelf niet meer ziet.

Ik ben dus zelf ook onderweg

Dat vind ik belangrijk om te zeggen.

Ik wil niet de coach zijn die vanaf de andere kant roept hoe jij je leven moet leiden omdat ik het zelf allemaal perfect voor elkaar heb.

Zo werkt het leven volgens mij helemaal niet.

Ik heb inmiddels een gezonde relatie waarin ik mezelf kan zijn en waarin ik veel meer kan ontvangen en leunen dan vroeger. Ik herken mijn grenzen beter en weet sneller wanneer ik weer te veel verantwoordelijkheid naar me toe trek.

Maar mijn neiging om te zorgen is niet ineens verdwenen.

Mijn zelfstandigheid ook niet.

En dat hoeft van mij ook niet.

Ik herken alleen steeds eerder wat er gebeurt en kan daardoor vaker kiezen: wil ik dit nu werkelijk dragen of pak ik het automatisch op omdat ik dat altijd heb gedaan?

En nu ik ondernemer word, mag ik dat op allerlei nieuwe manieren opnieuw oefenen.

Dat vind ik soms irritant.

En ook prachtig.

Want volgens mij ben je nooit uitgeleerd. Iedere nieuwe levensfase laat weer een ander stukje van jezelf zien.

Misschien is dit wel mijn volgende stap

Dus ja, ik vind het spannend om Vier de liefde te beginnen.

Ik weet niet precies hoeveel mensen mijn website straks gaan bezoeken. Of iemand mijn eerste blog überhaupt helemaal uitleest. Wanneer de eerste onbekende mij belt en zegt: “Hoi Debby, ik kwam je website tegen en volgens mij moet ik bij jou zijn.”

Alleen al bij die gedachte voel ik van alles.

Spanning. Trots. Ongeloof. Zin.

En vooral heel veel nieuwsgierigheid.

Want na jarenlang werken binnen organisaties en zorgen voor alles en iedereen om me heen, bouw ik nu iets dat echt van mij is. Iets waarin mijn ervaring, opleidingen, persoonlijke verhaal en alles waar ik in geloof samenkomen.

Misschien is dat ook een vorm van thuiskomen bij jezelf.

Niet wachten tot je nergens meer bang voor bent, maar steeds beter voelen wat bij je past en daar vervolgens naar durven handelen.

Dus hier ben ik.

Met een nieuw bedrijf, een nieuwe website, heel veel ideeën en ongetwijfeld nog genoeg momenten waarop ik denk:

Deb, waar ben je aan begonnen?

Maar ik ben begonnen.

En daar ben ik eigenlijk best trots op.

Welkom bij Vier de liefde.

Voor jezelf. Voor de ander. Voor het leven.

En blijkbaar begint dat soms gewoon met iets doen wat je ontzettend spannend vindt.